I am Peter Breuls. I write web applications in PHP, movie reviews and irregularly something on this weblog. Welcome!
Through my company Devize, I'm available as a developer or a consultant for websites or web applications.
I work as an Administrator at online community FOK! and as a Lead Developer at frontoffice supplier SIMgroep.

Beste Tele2

about:breuls2 comments

Jullie huis-aan-huis reclamecampagne he? Je weet wel, die waarbij jullie doen alsof je iemand geadresseerd een brief stuurt? Met dat krantenknipsel van een Tele2-advertentie en dat ansichtkaartje? Bedrukt met een "Hoi lieverd, deze advertentie vond ik in de krant, xxx Mama"?

Die vind ik niet leuk. Mijn moeder is al vier jaar dood.

Eikels.

Kijktip: Ashes to Ashes

Mediacomment

Life on Mars was een serie waarvan in het begin niet helemaal duidelijk was in welk genre je deze moest plaatsen. Doordat de hoofdpersoon (gespeeld door John Simm) na een ongeluk in het Manchester van de seventies terecht komt en hem niet duidelijk was hoe dat kwam, vroeg je je als kijker ook af: is hij door de tijd gereisd? Ligt-ie in een coma? Of is hij gestoord? De clou werd al snel duidelijk, en de sci-fi serie was ineens niet meer zo sci-fi: we waren twaalf afleveringen (samen twee seizoenen) lang getuige van de fantasiewereld van Sam Tyler (wiens achternaam overigens afkomstig is van Rose Tyler, nog zo'n Brits drama-icoon) die, spoiler alert, inderdaad in een coma lag. In deze wereld was hij, net als in zijn eigen leven, politie-rechercheur, en zijn moderne politiekennis gaf een mooi contrast met de werkwijzen uit de jaren '70.

Een van de populairste factoren van Life on Mars was DCI Gene Hunt, Sam Tylers baas in de seventies-droomwereld. De macho, brute agent, onverschrokken rechercheur, gespeeld door Philip Glenister, was al snel een van de meest geciteerde figuren uit de serie, en het was eigenlijk zonde om na het eindigen van Tylers verhaal ook afscheid te moeten nemen van Hunt en zijn hulpjes op het bureau.



Dus: Life on Mars kreeg een vervolg. Omdat Sam Tyler geen optie meer was (volgens de makers en Simm was het verhaal wel klaar), werd het vervolg feitelijk een spinoff. Net als de oorspronkelijke serie werd deze vernoemd naar een David Bowie nummer: Ashes to Ashes. Hierin zien we Alex Drake (Keeley Hawes), psychologe voor de Londense politie, die Tylers zaak onderzoekt. Ze heeft dossiers vol met beschrijvingen van hoe hij tijdens zijn coma zichzelf bezighield, en begrijpt, net als wij kijkers, wat Tyler heeft meegemaakt. Met deze achtergrondkennis komt ze echter zelf in een vergelijkbare situatie: ze krijgt een kogel door haar hoofd. Althans, dat denkt ze, want wanneer ze na het wellicht dodelijke schot wakker wordt bevindt ze zich in de jaren '80.

Direct is ze zich bewust van de situatie: ze ligt in coma, of ze bevindt zich in de seconden tussen kogelinslag en de dood, of iets in die richting. Wat ze moet doen is haar mentale staat onder controle krijgen; vat krijgen op het fictieve leven om zo haar bewustzijn in het echte leven terug te krijgen. Alleen zo kan ze terugkeren naar het heden en haar dochter weer zien.

Ashes to Ashes maakt vanaf het begin duidelijk wat de situatie is: geen getijdreis, geen vreemd mysterie: Drake is neergeschoten en wat we zien is haar fantasie. Deze fantasie plaatst haar enkele weken voor de dood van haar ouders. Zij waren beiden advocaten en kwamen om het leven door een autobom. Een tragedie die ze als kind van dichtbij meemaakte. Al snel besluit ze dat die gebeurtenis verbonden is met haar 'verblijf' in de eighties, waarop ze tussen haar werk met, jawel, Gene Hunt, haar tijd vult met het oplossen van deze 'zaak'. Haar bewustzijn van de situatie en haar nuchtere houding ten opzichte hiervan maakt haar een apart figuur; ze begroet haar collega's met de groet "hello imaginary constructs" en mijmert soms hardop over hoe de boel in elkaar steekt. Daarnaast is ze psychologe en zo geeft ze haar kijk op de politiezaken die in elke aflevering moeten worden opgelost.

Zoals Life on Mars een beeld gaf van de jaren '70, zo is Ashes to Ashes een portret van de jaren '80. De kleding, auto's (can you say DeLorean?) en karakters zijn allemaal typisch eighties, net als de politieke issues die in haar fantasiewereld spelen. En net als Life on Mars is de serie aangekleed met muziek uit die tijd. Alleen dat maakt de serie al het kijken waard. En als je daar niet genoeg aan hebt: Philip Glenister zet weer een geweldige Gene Hunt neer, mooi aangevuld door de geëmancipeerde Drake als zijn directe assistent bij de recherche.

Ashes to Ashes heeft 13 afleveringen in seizoen 1. Da's er al een meer dan de moederserie in totaal, en een tweede seizoen wordt volgend jaar door de BBC uitgezonden. Tot die tijd kun je op de Nederlandse tv het eerste seizoen nog even zien: de NPS begint vanavond met de eerste aflevering.

Helaas verwart de NPS primetime met bedtime: de uitzending begint om tien over half twaalf in plaats van, zeg, half negen. Maar Life on Mars had last van hetzelfde euvel, dus we schuiven dit op de hoop van series die door Nederlandse opmroepen worden verwaarloosd.

De Amerikaanse zender ABC start overigens op 9 oktober met de USA-remake van Life on Mars. In deze serie belandt de hoofdpersoon in het New York van de jaren '70. Ook hebben de makers, met toestemming van de Britten, het verhaalconcept iets aangepast. Hierop kom ik vast t.z.t. wel terug.

Gezien: Pushing Daisies

Media1 comment

Het televisieseizoen 2007-2008 kende veel nieuwe series: Bionic Woman, New Amsterdam, Terminator, Back To You, .., weet je wat, ik ga ze niet allemaal opnoemen. Ik richt me even op een specifieke serie: Pushing Daisies.



Een serie die oorspronkelijk aan mijn aandacht was ontsnapt: ik zat al lang en breed te mokken om het geleidelijk tot een halt komen van het tv-seizoen door de WGA-staking, toen ik iemand over Pushing Daisies hoorde, en er ging een belletje rinkelen dat ik er vaker over gelezen had. Kijken dus!

Het concept van Pushing Daisies is simpel: de hoofdpersoon, Ned (Lee Pace), kan dode mensen, dieren en planten tot leven wekken door ze aan te raken. Da's leuk! Twee bijwerkingen echter: nogmaals aanraken betekent: opnieuw dood, voorgoed. En als de tot leven gewekte langer dan een minuut blijft leven gaat er ergens in de buurt iets of iemand anders dood.

In de pilot zien we hoe dit simpele concept leidt tot de setup voor Neds relatie met de twee andere hoofdpersonen: hij werkt samen met Emerson Cod (Chi McBride), een chagrijnige privedetective met wie hij moorden oplost door het slachtoffer te ondervragen. En in de pilot wekt hij zijn jeugdliefde Chuck (Anna Friel, van wie je niet vermoedt dat ze stiekem Brits is) tot het leven. In eerste instantie om haar moord te onderzoeken, maar nadat hij haar niet binnen een minuut weer opnieuw heeft aangeraakt besluit Ned dat ze blijft leven. Een moeilijke situatie; want de twee mogen elkaar nooit meer aanraken of zij zal sterven.

Alsof dat nog niet alles is, draagt Ned nog een donker geheim met zich mee. Als kind wekte hij zijn overleden moeder weer tot leven, waarop, na een minuut, Chucks vader ineens dood neerviel. En alsof dat nog niet genoeg is raakte zijn moeder hem die dag nogmaals aan. Resultaat: twee dode ouders. Een donkere dag, maar Chuck is zich onbewust van de oorzaken van de gebeurtenissen.

Pushing Daisies laat zich vertellen als een soort sprookje. De verteller (Jim Dale), met een licht ironische ondertoon, vertelt over Neds jeugd en zijn heden, naait scenes aan elkaar ("the facts where these") en zorgt, samen met de opzettelijk onrealistische presentatie van decors en sommige personages voor een sfeer die de serie de meest onderscheidende van het vorige tv-seizoen maakte. De verhalen in het eerste seizoen zijn voornamelijk het oplossen van markante moorden, vermengd met de rode draad van het stiekem tot leven gewekte meisje en de jongen die verantwoordelijk is voor de dood van haar vader. In deze rode draad herkennen we in de bijrollen ook Kristin Chenoweth (The West Wing) en Ellen Greene (Litte Shop of Horrors, Heroes).

Door de originele benadering, de leuke karakters en de kurkdroge humor is Pushing Daisies een blijvertje. Seizoen 1 (door de WGA staking blijven steken op 9 afleveringen) is gisteren in Nederland begonnen op Net5, seizoen 2 begint op 1 oktober op ABC.

Lowlands baby!

Muziekcomment

Op dit moment gaat het festivalterrein open, dus eigenlijk ben ik een beetje laat. Maar boeie, over een paar uur wandel ik hetzelfde terrein op en maak ik me drie dagen nergens druk om.

Als mijn motivatie (en de accu van mijn telefoon) het toelaat wordt mijn Flickr voorzien van een paar mobiele foto's, en kun je op mijn Twitter (ook te lezen hier rechts op de pagina) voorzien van wat updates. Maar hey, het is allemaal relaxen en genieten dit weekend, dus misschien heb ik daar wel helemaal geen zin in dit weekend. ;)

Het schijnt goed weer te worden, maar na twee jaar geleden modderpoelen te hebben ontweken heb ik toch braaf mijn regenlaarzen ingepakt en ben ik overal op voorbereid.

Zin in!

Voorpret

Muziekcomment

Oeh, oeh. Over een week is het weer Lowlands tijd! Heerlijk. Mijn vakantie dit jaar duurt drie dagen, en in die drie dagen doe ik helemaal niets waar ik geen zin in heb. En dat is inclusief van mijn luie reet af komen omdat er drie tenten verderop een goede act is. Zo gaat het immers: vantevoren bekijk je het schema en beslis je wat je echt echt echt niet wil missen, maar op het moment zelf zal het je allemaal worst wezen.

Overigens is voor Twitterati natuurlijk de ideale voorpret: dit account followen.

Farewell to PHP4

Tech / PHPcomment

When I started out PHP'ing, I bought a little PHP book called 'PHP pocket reference'. It was one of those small O'Reilly books and it was written by Rasmus Lerdorf himself. I still have it, although of course I don't use it anymore.

The book focused on PHP3, although PHP4 was already released. So, basically, I learned PHP with version 3. I started out writing scripts with a .php3 extension, something I still don't understand; why was the version number included in the extension?

Anyway, not long after I started PHP'ing, my environments switched to PHP4 and I became a PHP4-developer. And I still am. One of my employers still uses PHP4 and although today is PHP4's death date, there is no indication that there's an urge to speed up the upgrade process (which thankfully is in place and being worked on).

The problem with PHP4 and PHP5 is that the upgrade process actually is a big step. For the software, because not everything 'just works' when you upgrade to 5, but also for the developers. Some of my co-workers still consider the features that were introduced or improved in 5 'new', although they've now been included with PHP for years. And that's understandable; when working heavily on projects in PHP4, and without having the opportunity to check out what's ahead and trying to use newer features, you'll never get a taste of it. Of course, developers should take those opportunities themselves, checking out new features and developments in their own time, but not everyone does that.

So today is the end of PHP4. Not really of course, because lots of developers will probably still spend months working on PHP4 code. It will work just fine and do just what you want forever, it just won't have any updates anymore, But if you consider the fact that some servers (even those of my employer) still run a 4.3.X-version of PHP, that hardly matters.

I'm glad I switched the projects at my other employer to PHP5 at the start of 2008; not only are we up to date, but the new features (or simply the small improvements in existing features) make working with PHP a lot nicer. And we're ready for the future; PHP6 is upon us, and I hope it will be adopted (and adoptable) a lot faster than its predecessor.

PHP4, you've served us well. You paved the way for PHP5. Thanks! Now get out, and stay out.

De nieuwe catalogus

Van het web2 comments

Doordat mijn kat vorige week dacht "jij met je IKEA, weg met die gids" en de stapel papier waar de IKEA-catalogus onderdeel van uitmaakte voorzag van een geurvlag, bedacht ik me dat het bijna augustus was. En inmiddels is. En de IKEA-gids is altijd vanaf augustus geldig; oftewel: het wordt tijd voor de volgende!

Ik zat er niet ver naast:

"De IKEA catalogus is eenmalig in gelimiteerde oplage in extra groot formaat te koop. Vanaf vrijdag 8 augustus kan je een van de honderd genummerd XL-catalogi + LACK koffietafel kopen bij selexyz boekhandel voor slechts € 9.95.
Om de introductie van de 100 genummerde XL-catalogi te vieren, krijgt elke koper van deze gids nog een extra prijs. Iedere bezitter van een genummerd exemplaar heeft namelijk recht op een product uit de IKEA catalogus. Van de BILLY boekenkast tot een SULTAN matras, achter elk nummer gaat een product schuil."
Frank-ly

Leuke actie! Toevallig ben ik de afgelopen weken wat uitbreidingen aan mijn inrichting aan het plannen (ja, die housewarming komt nog, ook al woon ik hier inmiddels een jaar) en wil ik binnenkort nog even langs IKEA. Misschien vrijdag maar even doen. ;)

Overigens:

"Normaal is een catalogus iets wat je eenmaal per jaar krijgt of koopt en daarna in de krantenbak of boekenkast verdwijnt. Na het seizoen gaat hij bij het oud papier en klaar."

Nuh-ah. Ik heb, op nu die van 2008 na, de afgelopen vijf jaar nog liggen hier, puur voor inspiratie. Heerlijk naslagwerk!

Nieuwe site Comedy Central: is 't wat?

Media4 comments

Via DutchCowboys werd ik gewezen op de nieuwe site van Comedy Central. Na iets van anderhalf jaar in de lucht te zijn geweest werd het blijkbaar tijd voor een nieuw jasje. Ben ik het mee eens, want de vorige site was behoorlijk summier en bood eigenlijk bitter weinig informatie over de programma's. Als kijker wil altijd graag weten wat ik op welk moment kan zien (oftewel een duidelijke gids) en iets meer kunnen lezen over de programma's zelf, los van wanneer welke uitzending is (oftewel duidelijke programmapagina's).

Dus laten we eens een kijkje nemen.

De voorpagina is lekker simpel: wat promo's bovenaan en een klein lijstje met de programma's van vandaag rechtsboven voor een snelle referentie. Cool. Verder naar onderen staan nog wat promo's, maar meteen valt me al op dat programmatitels als "It's always sunny in Philiadelphia" en "Malcolm in the Middle" daar worden afgebroken. Ze passen niet eens. Niet handig, want ik kan alleen van laatstgenoemde, zonder doorklikken, raden wat de rest van de titel is.

De tv-gids dan. Daarvan verwacht ik op z'n minst informatie over de afleveringen: dus, bijvoorbeeld, in welk seizoen zit Comedy Central momenteel met The Office? Hangen ze nog steeds in de eerste drie seizoenen of zijn de afleveringen van seizoen 4 inmiddels ook aan de collectie toegevoegd? Als ik in de gids kijk zie ik alleen programmatitels en hun uitzendtijdstippen. Wanneer ik op de titel van The Office klik, kom ik uit op de programmapagina. Hier vind ik een beschrijving van de serie, wat filmpjes en een overzicht van komende uitzendtijdstippen. Geen titels van afleveringen. Geen seizoensinformatie. En dat terwijl de eerste drie seizoenen al een paar keer zijn herhaald op Comedy Central: als ik puur naar Nederlandse tv zou kijken (en dus niets zou downloaden of op DVD kopen) zou ik geen flauw idee hebben wanneer er nieuwe afleveringen worden uitgezonden.

Andere shows hebben dezelfde pagina's: verhaaltje, filmpjes en uitzendtijdstippen. Van series die ik niet ken, en die ik dus vanaf het begin wil volgen, heb ik geen enkel idee of ik middenin een seizoen val of al aan het einde zit. Voor mij persoonlijk niet heel aantrekkelijk om naar te kijken.

De rest van de site is weinig inhoudsloos. De pagina 'tv shows' heeft eenzelfde soort promoblokjes als de voorpagina. Ook hier passen de titels niet allemaal en heb ik niet veel beeld van wat die series zijn. Wel kun je zo lekker doorklikken naar de pagina van je favo serie, maar de enige nuttige informatie na die doorklik is het handjevol uitzendtijdstippen.

Samengevat is de nieuwe site van Comedy Central een stuk frisser en qua bediening werkt-ie ook lekkerder. De echt nuttige informatie is echter schreeuwend afwezig, wat deze omkat totaal nutteloos maakt. Back to the drawing board, please.